hayat insana çok şey öğretiyor...

hayat insana çok şey öğretiyor...
mesela iyi gününde herkes yanındayken kötü günde iğneyle kuyu kazmaya benziyor etrafında dost bulmak...
sen iyiyken etrafında olan herkes sen düşünce ilgiyi alakayı kesiyorlar nedense...
sorsan herkesin kendine göre derdi var...
bana sorsan belki bende iyi bir insan olamamışımdır...
belki şimdi yanımda olmasını istediğim kimse yoksa yanımda belki de bende zamanında insanların yanında olamamışımdır yeteri kadar...
ama kimse sormuyor nedense...
nasılsın diye sormuyorlar mesela...
iyimisin diye, bir ihtiyacın var mı diye?
evet belki bende eskiden pek de istediğim düzeyde iyi olmayı becerememiş olabilirim... ama asla düşen dostuma arkamı dönmek nedir bilmedim...
az da olsa , ucundan da olsa destek olmaya çalıştım sevdiğim  herkese... 
ama becerebildim ama beceremedim bilemiyorum...
tek bildiğim ben iyi de olsam kötü de olsam farketmez, düşenin dostu olmuyormuş işte yaşayarak anladım ben acı bir şekilde...
şimdi kimseye sitem etmiyorum... kimseye kızmıyorum neden yanımda yoksunuz diye... düşmeme müsade eden allah kalkmama da yardım eder elbet... her acı bir tecrübe oluyor hayatta işte... 
biliyorum ki beni seven insanlar var tıpkı benim onları sevdiğim gibi...
ama sonsuz güven denen kavram var mı artık hayatımda diye düşününce işte orada bi duraksıyorum... sanırım yaşadıklarım bana acımasız olmayı öğretti çünkü artık kimseye pek güvenemiyorum... kendime bile ! 
i.y.ayboran